Muzeum Narodowe we Wrocławiu to jedno z głównych muzeów we Wrocławiu i na Dolnym Śląsku, specjalizujące się w malarstwie i rzeźbie, z naciskiem na sztukę Śląska. Muzeum składa się z głównego gmachu oraz trzech oddziałów - Muzeum Etnograficznego we Wrocławiu, Panoramy Racławickiej, Pawilonu Czterech Kopuł.

     Historia Muzeum Narodowego sięga XIX wieku, kiedy to funkcjonowały wcześniejsze instytucje: Królewskie Muzeum Sztuki i Starożytności założone w 1815 roku, Śląskie Muzeum Sztuk Pięknych z 1880 roku oraz Śląskie Muzeum Rzemiosła Artystycznego i Starożytności z 1899 roku. W trakcie II wojny światowej wiele zbiorów zostało zniszczonych, rozproszonych lub ograbionych przez wojska radzieckie i szabrowników.

     Po zakończeniu II wojny światowej, gdy Wrocław znalazł się w granicach Polski, zdecydowano o utworzeniu nowego muzeum. 1 stycznia 1947 roku powołano Muzeum Narodowe, a jego siedzibą stał się budynek przy placu Powstańców Warszawy, który otwarto dla publiczności 11 lipca 1948 roku. Instytucja kilkakrotnie zmieniała nazwę: rozpoczęła działalność jako Muzeum Państwowe, w 1950 roku przekształcone w Muzeum Śląskie, a w 1970 roku otrzymała status Muzeum Narodowego.

     Muzeum Narodowe we Wrocławiu posiada obecnie ponad 200 000 obiektów, które obejmują różne dziedziny sztuki. Kolekcja skupia się głównie na artefaktach z Wrocławia i Dolnego Śląska oraz dziełach pochodzących z dawnych niemieckich muzeów i lwowskich galerii przekazanych w 1946 roku. Zbiory są regularnie uzupełniane przez zakupy nowych dzieł malarstwa, grafiki, rzeźby i rzemiosła artystycznego, co sprawia, że są one jednymi z najbardziej różnorodnych w kraju.

     W gmachu głównym muzeum znajduje się sześć stałych galerii. Do 2018 roku istniała wystawa sztuki współczesnej, która obecnie jest w dużej mierze prezentowana w oddziale Pawilonu Czterech Kopuł.